«دود اگر بالا نشیند، کسرِ شأنِ شعله نیست/ جایِ چشم، ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است.»

دهم تیرماه، صائب، از برجسته‌ترین شاعران زبان فارسی و بزرگ‌ترین غزلسرای سده یازدهم هجری است.

تصویر بالا، آرامگاه صائب در اصفهان و خیابان صائب را نشان می‌دهد که با نام «صائبیه» شناخته می‌شود. 

روایتی دلنشین نقل شده است که صغیر اصفهانی در عالم خواب از صائب پرسید: «شما اصفهانی هستید یا تبریزی؟» و صائب پاسخ داد: 

«من نه اصفهانی‌ام و نه تبریزی؛ من جهانی‌ام.»

یاد و نام این شاعر بزرگ را گرامی باد.

موسسه آموزش عالی غیردولتی عقیق شاهین شهر